Бяцхан Хясаа

Эрт урьд цагт нэгэн бяцхан хясаа амьдардаг байжээ.Шүрэн ойн доор суун хажуугаар нь өнгөрөх өнгө өнгийн загасыг харан өдөр хоногийг өнгөрөөдөг байв.Амгалан тайван амьдралтай энэ бяцхан хясааны амьдрал нэг л өдөр хар дарсан зүүд мэт аймшигтай болон хувирав. 

Учир нь нэг өдөр гадуур нь бүрхсэн ясан биеэ бага зэрэг онгойлготол биен дотор нь нэг элсний ширхэг ороод хамаг биеийг нь холгож эхлэв.Эхлээд бяцхан хясаа нэг их тоосонгүй удахгүй гарчих байх гэж бодсон ч өдөр ирэх тусам элсэн ширхэг улам бүр гүн шигдэн биеийг нь яахын аргагүй ихээр зовоож байлаа.Өдөр ирэх тусам хөөрхий хясааг хатган зовоож байгаа элсний ширхэг үнэхээр их өвтгөж байсан учир бяцхан хясаа тэсэлгүй өвчиндөө шаналан үргэлж уйлдаг болов. 

Өдөр өнгөрөх тусам хөөрхий хясааны нулимс нэмэгдсээр л байв.Юунд хэнд гомдохоо мэдэхгүй байлаа.Өөрийг нь зовоож байгаа элсний ширхэгт үү? Аль эсвэл анхаарал болгоомжгүй байсан өөртөө юу?Өөрийг нь хамгаалж чадаагүй далай тэнгист үү? 

Read more »

Share

Posted in: Сургамжит өгүүлэл

Хүн чанар

Сурагчдын чимээ шуугиан намдаагүй байхад ангид ширүүн харцтай багш хаалга онгойлгон орж ирлээ. Сурагчид руу нээх айхтар харснаа хичээлдээ орлоо.
Шохой аван самбар дээр томоос том 1-ийн тоо бичээд “Энэ бол хүн чанар юм. Хүнд байх ёстой хамгийн эрхэм зүйл юм” гэв. Тэгээд 1-ийн тооны ард 0 нэмж бичээд “Энэ бол амжилт. Жинхэнэ хүн чанар 1-ийг 10 болгож чадна”, дахин нэг 0 нэмээд “Энэ бол туршлага 10 байсныг 100 болголоо”, 0-үүд цааш үргэлжилсээр: Чадвар, сахилга бат, хайр дурлал... нэмж бичигдсэн 0 бүр хүн чанарыг баяжуулсаар байгааг багш зааж байлаа. Тэгснээ самбарын алчуур авч эхэнд бичсэн 1-ийн тоог арчиж орхив. Тэгэхэд самбарт маш олон 0 үлдлээ. Эцэст нь хэлэх гэсэн санаагаа хэлэв. “ ХҮН ЧАНАР ҮГҮЙ БОЛ БУСАД НЬ ЯМАР Ч ҮНЭ ЦЭНЭГҮЙ ” гэж хэллээ.

Read more »

Share

Posted in: Мөнхбат,Сургамжит өгүүлэл